Veysel Onur Kaynar

Koç Üniversitesi Öğrenci Konseyi Başkanı

Sizi kısaca tanıyabilir miyiz?
İlk ağladığımda 1992 yılında Kahramanmaraş’taydım. İlköğretimi orada tamamladım, daha sonra TEV İnanç Türkeş Lisesi’ni kazanarak memleketten ayrıldım. Dört senelik lise hayatımın ikinci yılını değişim öğrencisi olarak Almanya’da geçirdim. Galiba o yaşlarda aileden bu kadar uzak olmak beni hızlı olgunlaştırdı. 2010 yılında liseden mezun olduktan sonra en başından beri istediğim Koç Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni kazandım, şimdi ekonomi bölümü ile çift anadal yapmaktayım.

Vehbi Koç Vakfı ile ilk tanışmanız ve bağlantınız hakkında bilgi verebilir misiniz?
Her Koç Üniversiteli gibi Vehbi Koç Vakfı ile aramda zaten doğal bir bağ var. Buna ek olarak şu anda Öğrenci Konseyi başkanlığı görevini yürütmemden dolayı üniversitenin ve vakfın kurumsal kimliğiyle de bir hayli ilgiliyim. Bir yandan okulda arkadaşlarımın akademik ve sosyal hayatlarının daha da iyiye gitmesi için neler yapılabileceğine kafa yoruyor, diğer taraftan Koç Üniversiteli kimliğine hayatın her alanında gıpta edilerek bakılması için çabalıyorum.

Gelecek planlarınızdan ve hedeflerinizden bahsedebilir misiniz? 
İnsanın bir tarafta hayalleri diğer tarafta planları duruyor. Bu ikisini ne kadar kesiştirirseniz o kadar mutlu oluyorsunuz sanırım. Benim de gerçekleşmesi çok muhtemel planlarım var tabi. Yakın gelecekte görünen avukatlığa başlamak ve yurtdışında yüksek lisans eğitimi almak var. Uzun yıllar avukat olarak iş hayatında yer edineceğim gibi duruyor ama hayatın başka alanlarında da kendimi var etmek için sürekli olarak yeni arayışlar içinde olacağım. İşte asıl orada hayaller başlıyor. Sanattan, siyasetten veya edebiyattan kopuk yaşadıktan sonra benim için kariyer planlarının gerçekleşip gerçekleşmemesi çok önemli değil. Bu alanlarda bir şeyler üreterek başkalarının dertlerine sahip çıkmak benim asli hayalimdir.

VKV’nin yaşamınızdaki yeri nedir?
Ailemin etkisinin yanında eğitim aldığım kurumların benim dünya görüşüm ve düşünce yapımda etkisi çok büyük. Bu ilkokul öğretmenimle başlayan ve bugün Koç Üniversitesi’yle devam eden bir büyüme süreci. Nasıl aileme karşı bir aidiyet hissediyorsam, içinden geçtiğim kurumlara karşı da aynı hissediyorum. O yüzden Koç Üniversitesi’nden mezun olan veya olacak herkesi bir akraba gibi görüyorum. Bu duygular, Vehbi Koç Vakfı’nı benim gözümde her bayramda bütün ailenin toplandığı ev gibi yapıyor. Bu ailenin güçlenmesi ve genişlemesi için ileride elimden gelen bütün desteği vereceğim.

Mart 2013